There's an orchestra in me

Playing endlessly

I even hear it now

They play in the devil's key

An endless symphony

I even hear it now

And I listen to music

Beautiful music...

1.

Sekretarzem ISTI jest Stephen.

Lat: około 30.

Cechy charakterystyczne: wredny, z pudełkiem żelu na głowie, za dużym ego i poważnymi przejawami seksualnej desperacji.

Miałam mieć egzamin ustny z literatury u doktor Żaby więc wbiłam się po raz pierwszy w jedyną kieckę, jaką mam ze sobą, strzeliłam staranny makijaż i wpasowałam moją podręczną mleczarnię w białą koszulę.

Po czym doktor Żaba się rozmysliła i nie zważając na moje wysiłki, zrobiła nam egzamin pisemny. Musiała ukrasć dla nas z sekretariatu długopisy i papier, bo oczywiscie nikt nic nie miał ze sobą.

Po egzaminie, stoję sobie sama na parterze i zakładam kurtkę. Zawijam szyję szalikiem, bo mrozi jak nigdy ( -2 na termometrze, poważna sprawa ) i starannie nasuwam rękawiczki. Nagle słyszę za plecami:

- Oh, bejbe!

I widzę Stephena, który zatrzymuje się bezczelnie w pół kroku i taksuje moje nogi od stóp aż do miejsca, gdzie ( w końcu ) znikają pod spódnicą. Szlag mnie trafia, ale się nie oddzywam. Stephen podejmuje marsz żywym krokiem w kierunku następnego korytarza. Idzie. Tuż przed wejsciem w korytarz odwraca głowę. Znowu gapi się na moje nogi. Po czym, jak w kiepskiej komedii, włazi prosto w szklane drzwi a wielka metalowa klamka wbija mu się prosto w oko.

- Kurwa - reaguje Stephen nad wyraz inteligentnie.

Zataczałam się ze smiechu przez następny kwadrans.

*****

2.

Jadę sobie autobusem numer 71 i słucham mp3, które na odtwarzacz wrzucił mi Julien. Straszne korki. Szybciej byłoby piechotą, ale mi się nie chce. Obok mnie siedzi przesliczny chłopaczek o skórze w kolorze mlecznej czekolady. Krótkie włoski, zabójczy usmiech. Beżowy kożuszek i błękitna koszula. Pachnie najnowszym Emporio Armaniego. Cudeńko.

Gapię się w okno i słucham uparcie kawałka "Herbaliser" wytupując sobie rytm nogą. Nagle czuję jak do mojej dołącza się noga chłopaczka.Pewnie słyszy przez słuchawki.

Tupiemy tak sobie chwilę razem aż nagle słyszę w słuchawkach:

"Suck, cock, prick, fuck are not bad words". Zaczynam smiać się praktycznie w głos. Na twarzy chłopaczka wykwita bielusieńki, równy jak od linijki usmiech i czarne oczka zaczynają mi się uważnie przyglądać. Zerkam na niego ukradkiem i dalej sobie tupiemy.

- Mam na imię Samuel, Sam. Nie dałabys mi swojego numeru? Poszlibysmy na jakas kawe?

Mysle, mysle. Usmiecham się najbardziej uroczo jak tylko potrafię.

- Ok. A jestes pewien, że zadzwonisz?

- Zadzwonię na pewno.

- 02 224 443 34. Pytaj o Nathalie.

- Spadam. Do usłyszenia.

Puszcza do mnie oko i wysiada w pospiechu na tzw. brukselskim Matonge.

Ciekawe, co mu powie Stephen jak zadzwoni do sekretariatu i zapyta o jego 200-kilogramową czarną jak smoła wspołpracowniczkę??

Czy życie nie jest bardziej absurdalne niż najbardziej kiepska z komedii klasy C ??